..de volgende dag besloot ik de foto nogmaals te kijken~gewoon eens kijken wat het met me deed. Suprise surprse! Hoe langer ik er naar keer, hoe vervelender ik de foto vond. Hoe onherkenbaarder hij werd. Wat een nare uitstraling eigenlijk.

Grappig hoe in de war ik er in eerste instantie van raakte. Zo onvoorspelbaar is luduvudu dus.

..waarom duurt liefdesverdriet zo lang? Het is 3 weken uit. Ik heb daarvoor 2 maanden gesukkeld en regelmatig gedacht dat we zonder elkaar misschien wel gewoon beter af  zouden zijn…Een week nadat het uit was heb ik hem gesproken, om nog wat laatste dingen de wereld uit te helpen…en warempel, het werd gewoon onwijs gezellig en ik had er voor mijn gevoel een vriend bij. Na een paar dagen viel ik terug, werd ik melancholisch en had ik verdriet.. Toen dat weg trok  wilde ik graag afspreken. Gewoon, om te testen wat het met me zou doen. Zonder bijbedoelingen, want ik ben beter af  zonder hem. Daar kreeg ik geen reactie op. Wat ik raar vond, gezien de gezelligheid van de week ervoor..Ik besloot mijn leven weer op te pakken en wat meer kleur te geven. Letting him go.. Best makkelijk gezegd en gedaan. Totdat ik hem tegenkwam in de kroeg en me dat niets deed, vond ik het contrast moeilijk te verwerken. Dat diegene die je daar ziet, dat het is alsof je die totaal niet meer kent, terwijl je weet dat dat dezelfde persoon is als diegene waarvan je overtuigd was dat je met hem zou trouwen. Totdat je erachter komt dat er nog spullen bij hem liggen, die je echt nxfa nodig hebt…en wanneer hij daar in tweede instantie niets meer over laat horen je dat ontzettend kwaad maakt. Ik begrijp werkelijk niet waarom hij nu 10 keer ingewikkelder doet dan toen we nog samen waren..de situatie is namelijk nu 10 keer eenvoudiger.. Ook daar zette ik mezelf overheen.

Vandaag zag ik een foto van hem op internet. Een briljant mooie foto. En het schoot dwars door mijn hart. Pff..wanneer houdt het op?

Popjes!
…..vriendjes en vriendinnetjes en wat er gebeurt!

Wat een paar weken.

Soms vliegt de tijd, maar als ik nu terugdenk aan mijn suprpriseparty op 1 oktober lijkt het een half jaar geleden. En tegelijkertijd is de tijd snel gegaan, want er zijn zoveel dingen gebeurd.

Zoveel dat ik mezelf begon af te vragen waar ik het aan verdiend had. Wat is het doel? Er ontstond een rode draad. Het enige wat ik na elke gebeurtenis kon doen, kan doen, is wachten. Yolande is een ongeduldig meisje die graag weet waar ze aan toe is. Dus wachten is dan een hele opgave. Maar hoe snel kan je leren? Ik merk nu al dat als ik iets xe9xe9n dag niet weet, of  wanneer ik heen en weer geslingerd wordt tussen tegenstrijdige emoties, ik de dag door kan komen in de wetenschap dat ik morgen weet waar het xe9cht om gaat of dat xe9xe9n van de emoties overheerst. En dat is geruststellend. Wat ik leer is loslaten. Wat ik leer is dat je geen controle kan uitoefenen over anderen, over de beslissingen die zij nemen. Wat ik leer is geduld hebben. Dingen die je altijd een ander adviseert. Vaardigheden die je denkt te hebben of graag wilt bezitten…maar waar je pas door onverwachte veranderingen achter komt dat je ze helemaal niet zo goed kunt toepassen. Samenlopen van omstandigheden. What is the universe telling me? And there’s only one thing to do..

Ik ben verliefd.

Gewoon verliefd.

Heerlijk verliefd.

En ik laat me er in meevoeren. Ik stop met denken en voel alleen nog maar. Soms is dat moeilijk. Maar meestal gaat het vanzelf. En dat is fijn. Ook al ken ik het niet en zijn er zoveel dingen nieuw of anders. Maar somehow ga ik er toch vanzelfsprekend in mee en verder. Geen spoken, gekruiste vingers en touchwoods.

Gewoon fijn.

Gewoon goed.

Eigenlijk helemaal niet zo gewoon.

In het kader van ” leer je land eens kennen” … (ik scoorde ook al niet zo hoog bij de integratietest) gingen we met zijn zevenen naar Volendam om aldaar fotoxb4s in klederdracht te maken.Onderweg nog een ontbijtje gehaald, waar Juan op het geniale plan kwam om warme (lees:bloedhete, want vers uit de oven) appeltaart met slagroom mee te nemen voor een picknick in el tren.(Bewijsmateriaal volgt!) Briljant en zorgt ook voor leuke reacties van medepassagiers die in en uitstapten. Interessant waren ook de reacties van dezelfde mensen nadat ze door ons -maar met name door Juan- welkom werden geheten, of als we de deuren voor ze openden enzovoorts. Hoe leuk is het om welkom geheten te worden in een trein? Ik zeg: Verrassingselement met een hoofdletter V. Zorgt voor een goed humeur lijkt me, hoewel een grote groep ons ook bevreemd aankeek…Dan niet. Zelf weten. Wij hebben pret!Uiteindelijk in Volendam aangekomen hadden we natuurlijk weer honger en dorst. We zagen Party en Karaoke-cafxe9 Motje en moesten volgens sommige heren daar zeker zijn. Kopje koffie en colaatje om op oma (het was tenslotte moederdag en we hadden besloten dat het voor ons neefjes-en nichtjesdag met een missie was)te proosten, en..de hele kaart, behalve de soep natuurlijk, werd besteld! Binnen een half uur stond de tafel vol met frietjes, loempiaatjes, stukjes worst en kaas, uitsmijters, tostixb4s, broodjes frikandel, kroket, gehaktbal en satxe9. Hollandse tapas op zijn best voor maar 7 euro per persoon! Onmogelijk. Om dit alles nog mooier af te maken werd er Piet Veerman gedraaid, afgewisseld met xb4livexb4 accordeon en orgel, waardoor er verschillende dansjes op het terras gemaakt werden. (bewijsmateriaal volgt!)Omdat we een missie hadden moesten we helaas weer door. De 1 Hour Photos hadden we al snel gevonden. Winkel stond vol, maar we waren gelijk aan de beurt. We mochten klompen kiezen en vervolgens stond er een groep xb4kleedstersxb4 (lees: 16-jarige meisjes in een pestbui) om ons heen om ons in tenue te hijsen. Topje, rokje met schortje, mutsje en accessoires om het geheel af te maken: ketting en gebreide shawl. De heren waren in broek, topje en jasje en originele Volendamse pet of hoed. We werden in een setting gesommeerd en kregen nog wat attributen toegestopt. Natuurlijk is xe9xe9n fotootje niet voldoende, dus er moest meer meer gemaakt worden!Jochies bij elkaar.. Pauline met Juan en Rolf..Teetje en ik..de heren Niels-Cosmo, Juan en Rolf in jurk en Rolf en Juan nog samen met pop. (bewijsmateriaal volgt!) Om het uur te vullen nog een beetje rondgeslenterd, biertjes gedronken, roze hoeden en matrozenpetten gekocht, Kees 1 op de foto gezet (bewijsmateriaal volgt!), kaartjes gestuurd, bustijden gecheckt,…en eindelijk was het zover.. De fotoxb4s waren klaar! En ze zijn werkelijk te briljant voor woorden! Helaas komt aan alles een eind, dus de terugreis werd ingezet. Nog steeds hilarisch overigens. In de bus hebben we sneakily nog een Kees 2 gefotografeerd en in de trein, waar we eigenlijk nog even wilde slapen (best heavy, zoxb4n dag!) werd er luidkeels gezongen, met slagroom gespoten en hebben Rolf en Juan een rondje gerend. Ik vind dat we volgende keer tikkertje moeten doen. Of verstoppertje. Terug in Den Bosch hadden we nog een feestje, namelijk de steeds legendarischer wordende Ken-Party. (bewijsmateriaal volgt) Vreemd genoeg hadden we toch honger, dus sateetje gegeten op het terras van de Cosmo. Hier werden bepaalde vermoedens die eerder die week ontstaan waren ernstig bevestigd. Boven de Pasta di Mamma zit een hoerenkast!! Wat een giller. Wij zitten rustig van een drankje te nippen als een kerel op een motor aan komt scheuren. Hij stopt voor de deur die binnen 30 seconde geopend wordt. (vreemd, zo zonder deurbel) Meneer praat even met de chinese dame, waarna handen geschud worden. Deur wordt gesloten. Ze gaan naar boven. Pauline kan zien (door het raam op de eerste verdieping) dat meneer wat flappen uit zijn zak haalt.. Helaas kunnen we verder niets interessants zien, us being beneden buiten, them being boven achter spiegelende ruiten. Tee komt op het lumineuze plan om even boven door het raam te gaan sneaken.. Daar ziet ze heel duidelijke – niet nader te specificeren- moves.. Ons vermoeden is bevestigd! We zien verder net te weinig en, ondanks onze onopvallendheid (zonnebrillen op om 9 uur xb4s avonds) hebben ze door dat we ze in de gaten houden en gaan ze van het raam weg. Tee en Joep houden het niet langer uit en gaan nog een keer boven kijken om na een 10 minuten een verslag uit te brengen wat eindigde met” …jurkje werd rechtgetrokken en hij deed zijn horloge weer om.” Helaas is hier geen bewijsmateriaal van gemaakt.Hierbij wel een voorproefje (foto van foto) van de rest….

Als ik blijf kijken zoals ik altijd heb gekeken blijf ik denken zoals ik altijd heb gedacht Als ik blijf denken zoals ik altijd heb gedacht blijf ik geloven zoals ik altijd heb geloofd Als ik blijf geloven zoals ik altijd heb geloofd blijf ik doen zoals ik altijd heb gedaan Als ik blijf doen zoals ik altijd heb gedaan blijft mij overkomen wat mij altijd overkomt.

Nu dan een keer gewoon een stukje dagboek..een update over het weekend..in plaats van de levensvraagstukken die ik hier eigenlijk wil plaatsen…Eerst wil ik zeggen dat ik het loggen uitgevogeld heb en dat ik best een beetje boel trots ben over het eindresultaat so far…Kijk maar naar de linkjes, en de paar plaatjes die erop staan!Zaterdagnacht was weer heerlijk spontaan. Het was natuurlijk Koninginnedag. Ik moest werken, anders was ik natuurlijk in Amsterdam gaan rondslenteren.. Dan maar het plan gevat om met vriendinnetjes C. en T. naar een mooi feestje in Maastricht te gaan. We ontmoetten elkaar om 5 uur, in Den Bosch..wat uiteindelijk 6 uur werd (na het behalen van schitterende omzetten! De beste maand in de afgelopen 2 jaar, whoeiii!!)…Een snelle berekening leerde ons dat we zoxb4n anderhalf uur de tijd hadden om uit eten te gaan (en om natuurlijk eerst het geschikte restaurant te kiezen, om vervolgens natuurlijk eerst zoxb4n 20 minuten te wachten, iedereen gaat heerrrrlijk uit eten op de verjaardag van onze Queen), om vervolgens de trein naar Maastricht te pakken waar we nog voldoende tijd in moesten plannen om de vraag der vragen te beantwoorden: “Wat trekke men aan?”. Kortom, het zou een tijdtechnisch hoogstandje moeten worden, waar het woord `ontspannenxb4 niet in voor zou komen. Daar trapt Yolande niet in, dus ze stelde voor om dan toch maar, tegen alle eerder gedane uitspraken in, maar in Den Bosch te blijven… Zo gezegd, zo gedaan en naar Stefanoxb4s gestiefeld. Ik houd van Stefanoxb4s. Ik denk dat Stefanoxb4s de beste Italiaan(se brabo) is die ik ken. Eerlijk heerlijk. Om ons heen leek het carnaval. Zatte mensen. Zatte jongens en meisjes die driftig contact met elkaar probeerden te leggen. Cool als we zijn trapten wij meisjes er niet in. Daarentegen bespraken we iedereen in de meest kritische vorm die er is. Vrouwen die we zijn.Daarna thuis de vraag der vragen beantwoord, we zagen er fantaaastisch uit (foto volgt, of is later hier te vinden), bubblegum gegeten, plaatjes geschoten en de deur uitgestapt. Eerst even iedereen gedag zeggen in de Cosmo om vervolgens een dansje te doen in de oh zo foute Carroussel om weer te eindigen in de Cosmo.. 4 Uur sluitingstijd, iedereen weer gedag zeggen en C. en ik gingen naar mijn casa. Eerlijk is eerlijk, ik had me voorbereid op een sessie in de gang met boy-next-door Th., maar OMG, zijn deur was dicht en zijn licht was uit. Even flink op de deur getrommeld, gevolgd door een telefoontje om erachter te komen dat hij al in zijn bedje lag.. Jammer, jammer, want de sessies-op-de-gang zijn altijd leuk. Ineens werd ik gebeld door vriendinnetje T die de afterparty aan het organiseren was. Of we ook nog even langs kwamen. Tuurlijk joh! Zo snel als we ons uitgekleed hadden om te gaan slapen, zo snel hadden we ons weer aangekleed voor de afterparty. Daar zeggen we geen xb4neexb4 tegen. Slogies. Eenmaal daar was het een dolle boel. Vriendinnetje C. belandde op de bank tussen goede gesprekspartners jongens P. en R., Vriendinnetje T. belandde half op de bank, maar toch ook half op de grond met stelletje K. en B., waarbij T. en K. B. behoorlijk aan het uitdagen waren..(hup, op die kast, is wel leuk!), ik belandde met boy N.-Cosmo op 1 stoel, hij voor met zijn benen linksom, ik achterin met mijn benen rechts over de leuning, heerrrrlijk comfortabel en Buurman G. hing een beetje de dj uit, terwijl hij de boel een beetje probeerde te managen. Voeg dit toe aan een stapeltje mini- Jxe4germeisters, nog een paar telefoontjes naar de slapende Th. en tja, dan heb je gewoon een hoop lol!Dan ga ik me nu weer even wijden aan mijn persoonlijk ontwikkeling op het gebied van de muziek: Discovering the masters.. cd “The best of The Doors” …I like! I like!

Hoe maf kun je je voelen? Hoe vreemd kunnen je gedachten gaan?Hoe kan het dat je weet dat je tot een bepaalde gedachte moet komen – noem het een soort epiphany- maar dat je er nxe9t niet bij kan? Itxb4s there, you just canxb4t touch it.Zoxb4n gevoel dat je wilt weten hoe iets gaat verlopen. Dat je manieren zoekt om erachter te komen. Om vervolgens erachter te komen dat je nooit kan weten hoe iets gaat verlopen. Whatxb4s the deal? Hoe zit het? Hoe moet het? Wat wordt er verwacht? Wat is de bedoeling?En wat denkt hij?

Wat o wat definieert de magische klik?Wat zorgt ervoor dat je direct met hem over honderd-en-xe9xe9n dingen kletst?Dat je over het xe9xe9n begint, maar snel overschakelt naar iets anders om het vervolgens over weer een ander onderwerp te hebben, om daarna tot de conclusie te komen dat je na een half uur nog steeds niet gezegd hebt wat je eigenlijk wilde zeggen, maar dat je ondertussen heerlijk gekletst en gelachen hebt?Dat het een spreekwoordelijk feest der herkenning iss?Waarom moet je naar onderwerpen zoeken als je met een ander kletst? Blijft het bij standaardonderwerpen als ‘werk’ en ‘het weekend’? En doe je dat nog eens zoetjes over als je elkaar de keer daarna spreekt? Zelfs als je elkaar toch aardig lijkt te vinden? Als je zelfs heel graag met elkaar wilt kletsen? Wil je het dan te graag? Forceer je het dan? Hoe kan je de kwaliteit van een gesprek naar een hoger niveau tillen? Of is dat gewoon the way it is? Praat je met de xe9xe9n van nature soepeler dan met de ander? Wat zorgt voor de magische klik? Of is het gewoon een kwestie van twee mensen die zich op hun gemak voelen bij elkaar? En dat kan je niet forceren.Of wel?Met buurjongen kan ik maar moeilijk kletsen. We mogen elkaar zeker. Dat is duidelijk. En toch…